അവള് എന്റെ കാമുകി ആയിരുന്നു .... പക്ഷെ എന്റെ പ്രണയം ഞാന് ഒരിക്കലും അവളെ അറിയിച്ചിരുന്നില്ല. ഭയം തന്നെ ആയിരുന്നു പ്രധാന കാരണം. അവള് ഒരു പൂവ് പോലെ മനോഹരിയും പരിശുധയും ആയിരുന്നു. പൂവിനെ ആരെങ്കിലും ഭയപ്പെടുമോ?? ഇല്ല... പക്ഷെ ഞാന് ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.. എന്റെ കരസ്പര്ശം ആ പൂവിനെ വേദനിപ്പിക്കുമോ എന്ന ഭയം... തളിര്ത്തു നിന്നു ആ ദലങ്ങളെ തഴുകാന് പോലും ഭയം... പ്രണയത്തില് അങ്ങനെ ഒരു വികാരം ഉള്ളത് ഞാന് തിരിച്ചറിയുക ആയിരുന്നു. ഇപ്പോഴും ഞാന് ഓര്കുന്നു.. ആദ്യമായി അവളെ കണ്ട ദിവസം. അന്ന് മുതിര്ന കുട്ടികള് കൂടി അവളെ റാഗ് ചെയുകയായിരുന്നു. പേടിച്ചരണ്ട മാന്പേട യെ പോലെ അവള് ഒതുങ്ങി നിന്നു.. അവളുടെ തേങ്ങല്.. വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങള്... അവരോടു ഒന്നും മല്ലിട്ട് ജയിച്ചു അവളെ രക്ഷപെടുത്താന് എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്റെ മനസിലെ അധ്യനുരഗത്തിന്റെ ചൂട് എന്റെ കവിളില് കൂടി ഒഴുകി ഇറങ്ങി വന്നു തുളുമ്പി നിന്നു.... അവള് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കിയുരുന്നെങ്കില്... എന്റെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകള് എങ്കിലും ഒരുപക്ഷെ എന്റെ അനുരാഗം അവളെ അറിയിക്കുമായിരുന്നു.
പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് കാത്തിരിപ്പിന്റെ ദിനങ്ങള് ആയിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പ് .... കോളേജ് ഇലെ ആ വലിയ ഇലഞ്ഞി മരം ... നീണ്ട ഇടനാഴി ... . അവളുടെ സാന്നിധ്യം ഉള്ള എല്ലായിടങ്ങളും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെടവ ആയി മാറി. കൂട്ടുകാരികളുമായി വര്ത്തമാനം പറഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവള് അവിടെ ഒക്കെ പാറി നടന്നിരുന്നു.. ഒരു ചിത്ര ശലഭത്തെ പോലെ.. അവളുടെ മുടിയിലെ കാച്ചിയ എണ്ണയുടെ സുഗന്ധം നുകരാന് ഞാന് അവള്ടെ ഓരം പറ്റി നടക്കാന് ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. അപ്പോഴും അവള് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... എന്നെയും.. എന്റെ പ്രണയത്തെയും... പിന്നീട് പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം അവള് അപ്രത്യക്ഷയായി.... എനിക്ക് പോലും തിരിച്ചറിയാന് കഴിയാത്ത ഒരു വിരഹത്തിന്റെ വേദന എന്റെ ഹൃദയത്തെ കീഴടക്കുകയായിരുന്നു... അപ്പോഴും എന്റെ പ്രതീക്ഷ കുറച്ച ദിവസങ്ങള്ക് ശേഷം എന്റെ പ്രിയതമ തിരിച്ചു വരും എന്ന് തന്നെ ആയിരുന്നു. ദിവസങ്ങള് കടന്നു പോയപ്പോള് ഞാന് മനസ്സിലാക്കി.. അവള് ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരില്ല... ആ കോളേജ് ലേക്കോ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കോ ഒരു കുളിര്തെന്നലായി അവള് എത്തില്ല...
ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്ക് നിറഞ്ഞ വീഥികളില് എപോഴെക്കൊയോ ഒരു നൊമ്പരമായി അവളുടെ ഓര്മ്മകള് വന്നിരുന്നു... സുഖമുള്ള ഒരു നൊമ്പരം... എന്റെ ആദ്യ പ്രണയം... ഒരു മഴക്കാര് ആയി ഉരുണ്ട് കൂടി ഏതോ ഒരു തെക്കന് കാറ്റില് മറ്റൊരു ദിക്കിലേക്ക് മാഞ്ഞു പോയ ഒരു പ്രണയം... ജീവിതത്തില് എന്നും ആ ഓര്മ്മകള് എന്നില് ഒരു വിങ്ങല് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു...
"എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?? എന്നെ ഇഷ്ടമായില്ലേ??? "
ഉറക്കത്തില് നിന്നെന്ന പോലെ ഞാന് ഞെട്ടി തെറിച്ചു... അടച്ചിട്ട മുറി... മുകളില് കറങ്ങുന്ന ഫാന്.. അടുത്ത മുറികളില് നിന്നുയരുന്ന നിശ്വാസങ്ങള്... എന്റെ നാവു മരവിച്ചിരുന്നു.... തൊണ്ടയില് വാക്കുകള് കുടുങ്ങി കിടന്നു... ഞാന് തിരിഞ്ഞു നടന്നു... പിന്നില് നിന്നും ശാപ വാക്കുകള് പോലെ എന്തൊക്കെയോ....
"ആളെ കണ്ടിട്ട് ഇഷ്ടമായെങ്കില് കയറ്റി വിട്ടാല് പോരെ...??? വെറുതെ മനുഷ്യനെ മിനക്കെടുതിക്കാന് ആയിട്ട്...."
എന്റെ പ്രണയം വിയര്പ്പില് കുതിര്ന ചുരുണ്ട നോട്ടുകലായി ബ്ലൌസിനുള്ളില് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത് ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു...
പിന്നീടൊരിക്കലും പ്രണയം എനിക്ക് വിങ്ങല് ആയിരുന്നില്ല... ഒരു മരവിപ്പ് മാത്രം ആയിരുന്നു......
No comments:
Post a Comment